قياس تحليلي نقش فضاهاي نيمه باز بر كيفيت زندگي ساكنان در خانه هاي بومي ديروز و مسكن امروزي (نمونه موردي: شهر بشرويه)

اكثريت نظريه پردازان حوزه ي معماري و فرهنگ بر تاثير شكل و كالبد فضا بر شيوه ي زندگي و رفتار انسان تاكيد دارند چرا كه فرم،شكل و سازمان فضايي خانه ها در يك همسايگي مي تواند زندگي ساكنانش را حمايت(پشتيباني) يا مختل نمايد. (بوچنر،1975) (راپاپورت،1969) از جمله فضاهاي تاثيرگذار در شيوه ي زندگي ساكنان فضاهاي نيمه باز است. فضاهاي نيمه باز مسكوني علاوه بر تامين نور و روشنايي فضاهاي داخلي و تهويه طبيعي به عنوان فرصتي براي ارتباط بيش تر با محيط بيرون و تعاملات اجتماعي بيش تر است. ساختمان هايي كه در گذشته ساخته مي شدند به علت رعايت مسائل اقليمي و سلسه مراتب دسترسي فضايي و رعايت حفظ حريم ها عملكرد خوبي داشته اند، بنابراين بررسي الگوهاي بومي گذشته و شناخت وضع موجود فضاهاي نيمه باز، زمينه ساز طراحي آگاهانه تر و فضاي مسكوني مطلوب تر است. در پژوهش حاضر به خوانش و فهم ويژگي هاي كالبدي – فضايي در فضاهاي نيمه باز مسكوني گذشته و امروز پرداخته ايم تا از اين رهگذر و انجام يك قياس تطبيقي به تاثير اين ويژگي ها بر ميزان مطلوبيت فضايي بپردازيم. روش تحقيق در اين پژوهش تركيبي بوده كه شامل روش تاريخي،توصيفي و تحليلي مي باشد و در جمع آوري داده هاي كيفي از مطالعات كتابخانه اي، مشاهده، برداشت ميداني، مصاحبه و پرسش نامه استفاده شده و داده هاي كمي از طريق شبيه سازي به وسيله ي نرم افزارUcl depthmap به دست آمده است و در نهايت براي تحليل داده ها و نتيجه گيري از روش قياس تطبيقي و استدلال منطقي استفاده شده است. نتايج پژوهش نشان مي دهد كه در خانه هاي بومي _ سنتي شهر بشرويه فضاهاي نيمه باز نفش مهمي در بروز شيوه ي زندگي و نظام هاي رفتاري ساكنان ايفا مي كرده است و امروزه برنامه ريزان و معماران شهري به منظور حفظ برنامه ريزي جوامع بومي و احياي شيوه هاي نظام هاي رفتاري بايستي با ايجاد راهكارهايي معمارانه سعي در احياي آن رفتارها از طريق باز زنده سازي آن فضاها داشته باشند