تاثيرات توريسم بر گردشگرپذيري روستايي در راستاي توسعه پايدار

نگاه راهبردي در توسعه پايدار شهري و منطقه اي يك انتخاب نيست كه يك ضرورت است. لازمه اين نگاه، داشتن دانش، ژرف انديشي، همه جانبه نگري، واقع بيني و بلوغ مديريتي است. توسعه پايدار پروسه اي است كه پروژه هايي با مختصّات علمي، واقع گرا و همه جانبه نگر مقوّم آن هستند. در توسعه پايدار، نگاه سيستمي اصلي اجتناب ناپذير است. يكي از اركان اساسي در توسعه پايدار شهري، اسكان پايدار روستايي است و توسعه پايدار روستايي را در همين چارچوب مي توان مطرح نمود. به نظر مي رسد درك مفهوم توسعه پايدار روستايي ( به طور خاص ) و پي بردن به نقش گردشگري –توريسم- در ارتباط با آن مستلزم توجه به اصول و اركان هاي توسعه پايدار شهري (به طور عام) مي باشد. اين پژوهش از حيث نظري و روش‌شناسي بر ساختار‌گرايي و تحليل تاريخي- تكويني در سطح كلان و راهبردي استوار است. اين پژوهش به روش مطالعات اسنادي-كتابخانه‌اي و تحليل كيفي در چندين محور و با هدف بررسي اثرات توريسم روستايي در توسعه پايدار منطقه‌اي مي باشد اين رهيافت تلفيقي مبتني بر وابستگي و ارتباط متفابل بين همه عناصر و دست اندركاران توريست و همچنين نيازهاي زير ساختي و فيزيكي براي هر كدام از اين عناصر به همراه يك برنامه ريزي جامع جهت همكاري و هماهنگي بين برنامه ريزان و كارشناسان در ارتباط با ميزان منابع و نيازهاي مردمي جهت ايجاد توسعه پايدار روستايي مي باشد.