پتانسيل‌سنجي پرورش دريايي آبزيان با رويكرد حفظ منابع آب داخلي در ايران

محدوديت منابع آبي در آبهاي داخلي و اهميت استفاده از آب شيرين جهت شرب، كشاورزي، صنعت و همچنين كاهش كيفيت آب‌‌‌‌‌هاي داخلي و ايجاد آلودگي ناشي از آبزي‌‌‌‌‌پروري در آب‌‌‌‌‌هاي داخلي، كشورهاي توليد كننده آبزيان را به پرورش ماهيان دريايي سوق داده است. پساب استخرهاي آبزي پروري با افزايش غلظت مواد جامد معلق، مواد آلي محلول، كاهش سطح اكسيژن محلول، ايجاد حالت بي هوازي، افزايش غلظت نيترات و فسفات مي‌تواند موجب آلودگي اكوسيستم هاي آبي شود بنابراين انتقال و يا گسترش مزارع پرورش ماهي از آبهاي داخلي به محيط دريايي كه ظرفيت خودپالايي بيشتري نسبت به آب‌‌‌‌‌هاي داخلي دارد از اهميت زيادي برخوردار است. پرورش ماهي در قفس به دليل تقاضاي جهاني به توليدات آبزي در 30 سال اخير رشد فزاينده‌‌‌‌‌اي داشته است و در حال حاضر به عنوان سريع‌‌‌‌‌ترين مسير در پاسخ به نياز جهاني، به خصوص در كشورهاي در حال توسعه است.. بر اساس مطالعات براي آبهاي ساحلي خليج فارس 150 هزارتن، براي سواحل درياي عمان 300 هزارتن و براي آبهاي درياي خزر نيز 300 هزارتن ظرفيت توليد ماهيان دريايي پيش بيني شده است. پرورش ماهي‌‌‌‌‌هايي نظير ماهي صبيتي، سوكلا، سي باس‌‌‌‌‌آسياي، هامور، شانك زرد باله، حلوا سفيد، شوريده، سرخو، سيم دريايي، راشگو، صافي، سنگسر و ماهيان خاوياري در قف‌‌‌‌‌ هاي دريايي، پرورش در محيط‌‌‌‌‌هاي محصور ساحلي (پن كالچر) و پرورش در حوضچه‌‌‌‌‌هاي بتني (لند بيس) راهكار مناسبي جهت استفاده از حداكثر پتانسيل توليدي كشور مي‌‌‌‌‌باشد.