روند پيدايش مجتمع‌هاي مسكوني در ايران و بهبود اصول معماري پايدار در آنها (مطالعه موردي مجتمع مسكوني در شهر يزد)

شناسايي روند پيشرفت سكونت در مجتمع‌هاي كشور مي‌تواند به بهبود كيفيت زندگي از طريق طراحي‌هاي متناسب با نيازمنديهاي كاربران منجر شود. استفاده از مسكن به صورت اجتماعي راهكاري است كه در كشور از گذشته مورد توجه قرار دارد. اين راهكار با ورود معماري مدرن از غرب با چالش مواجه شده است. كشور ايران به همراه ژاپن دو كشوري هستند كه تا حدودي با معماري مدرن و فشارهاي آن مقابله كرده و از اصول معماري سنتي و بومي تبعيت كردند. اين تبعيت به حدي است كه با اندكي توجه امكان بازسازي اين رويكرد در زندگي امروز نيز وجود دارد. هر چند فراموشي آن دوران طلايي در آثار بيشتر معماران مشاهده مي‌گردد و در شهرها هويت و اصالت فرهنگي دستخوش تغييرات فراواني است. در اين تحقيق با استفاده از رويكرد تحليل منطقي و جمع آوري مطالب از طريق مشاهده و مطالعات ميداني، اقدام به ورود به موضوع نموديم. در ادامه راهكارهاي مناسب براي اصلاح وضعيت كالبدي و متناسب با نيازهاي كاربران را مورد توجه قرار داديم. استفاده از معماري در استقرار اصول پايداري در كشور مي‌تواند منجر به بهبود كارايي ساختمانها گردد و اين بهبود كمك فراواني به اقتصاد خواهد نمود.