تحليل جامعه شناختي تأثير بيكاري بر انحرافات اجتماعي جوانان

بيكاري يكي از معضلات و آسيب اجتماعي جدي پيش روي جمعيت جوانان جامعه است كه منجر به كند شدن جريان توسعه جامعه مي‌شود. مطالعات نشان مي‌دهد كه در طي 1380-1394 همچنان وضعيت بيكاري در گروه‌هاي سني رو به افزايش بوده و زمينه‌ساز نابهنجاري‌هاي اجتماعي زيادي شده است. ازجمله منجر به فقر مادي، بي‌تفاوتي اجتماعي، فروپاشي اخلاقي، كاهش مشاركت اجتماعي، بي‌اعتمادي، تضعيف اخلاق مدني، فرسايش قانون‌گرايي، نظم گريزي، شيوع نزاع و درگيري و... مي‌شود. بيكاري خود نوعي بي‌هنجاري مدني است كه جوانان بيكار به دليل فقدان سرگرمي و تعهدات اجتماعي، كاهش نشاط اجتماعي به افرادي شورش گر، طغياني، اوباشگري و لاابالي، دزدي، سرقت، قتل، خودكشي و ساير بزهكاري‌ها سوق پيدا مي‌كنند. در نتيجه با تأكيد بر الگوي اسلامي ايراني مي‌توان از طريق اقتصاد مقاومتي، اشتغال‌زايي، افزايش ارتباط بين صنعت و دانشگاه، افزايش خلاقيت و كارآفريني در جوانان، افزايش اميدواري اجتماعي و جذب و مشاركت اجتماعي آن‌ها در توسعه جامعه و جوان گرا نمودن جامعه به تعبيري اعتماد به سپردن مسئوليت به جوانان از اين انحرافات و بي‌سازماني اجتماعي در جامعه كاست.