شهريار شاعر صلح و همدلي

تأمل در ديوان شهريار مؤيد آن است كه صلح و آشتي هم در مفهوم سلبي و هم ايجابي آن از بسامد و جايگاه درخور اعتنايي در ميان مفاهيم شعر او برخوردار است. وي در سروده هاي گونه گون فارسي و تركي خود از يك سو به صلح ايجابي و نكوهش هر نوع جنگ و مخاصمه در مقياس ملي و جهاني مي پردازد، و از سوي ديگر منادي صلح ايجابي به معني هم زيستي مسالمت آميز توأم با همدلي و محبت، تحمّل و مدارا در مناسبات فردي و اجتماعي است. از نظر شهريار آرامش و سعادت و نيز نگون بختي و شقاوت انسان در گرو استقرار صلح و همدلي است. با چنين تلقي يي است كه او همگان را به محبت، صلح و سعادت فرا مي خواند: بياييد اين جهان را از محبت به خود جنت كنيم و آن جهان هم درون مايۀ انسانگرايانه، مداراجويانه و صلح خواهانۀ اشعار شهريار هم در تقويت همگرايي ميان اقوام ايراني تأثيرگذار بوده و هم در ايجاد همدلي و پيوند دوستي ميان ملت ها و به ويژه فرهيختگان ايران و تركيه و قفقاز سهم ارزنده اي داشته است. در اين مقاله، علاوه بر مطالعة ميزان بازتاب صلح و همدلي و جلوه ها و نمود هاي آن در شعر شهريار و سهم و تأثير شعر او در ايجاد همدلي در منطقه، عوامل روان شناختي، اعتقادي و اجتماعيِ مؤثر در تكوين انديشۀ صلح خواهي و مداراجويي در شعر او بررسي خواهد شد.