بهسازي مسكن در بافت فرسوده ،چالش هاي پيش رو نقش

گسترش فضايي بي رو يه و بدون برنامه شهرهاي بزرگ و متوسط كشور در چند دهه گذشته ، باعث شكل گيري بافت ها ي جد يد شهر ي در مجاورت شهرها و جابجايي ساكنان و كاربريهاي شهري به نواحي جديد گرديده است. در نتيجه ا ين جابجايي، به تدريج سبب شد تا بافت هاي قديمي شهرها كاركرد و حيات اجتماعي-اقتصاد ي خود را از دست بدهند و اين بافت ها با از دست دادن حيات شهر ي خود، به سمت ركود و فرسودگي گرايش پيدا كرده اند بافت فرسوده، به مفهوم فرسودگي كالبدي و اجتماعي، محصول تاثير و تاثر متقابل فرايندهاي اجتماعي و فضاي جغرافيايي است. بدين سبب موضوع بهسازي و نوسازي بافت هاي فرسوده شهري، همواره يكي از مسائل و چالشهاي شهرهاي امروزي است. بافت هاي شهري در انواع گوناگون (تاريخي، فرسوده، حاشيه اي با اسكان هاي غيررسمي) به دليل فرسودگي و نارسايي هاي كالبدي، كمبود خدمات و زيرساخت هاي شهري مناسب از يك سو و شرايط نامطلوب زيست محيطي و انواع مسائل اجتماعي - فرهنگي و اقتصادي از ديگر سوي، به شدت نيازمند اقدامات همه جانبه در جهت احياء توسعه و ساماندهي و به عبارت بهتر تجديد حيات شهري مي باشند. در اين مقاله ابتدا به تعريف بافت فرسوده پرداخته شده و سپس آسيب شناسي اين گونه بافت ها از جنبه هاي مختلف نظير كالبدي، اجتماعي، اقتصادي و ... و همچنين انواع روش هاي مداخله در اين گونه بافتها به عنوان مثال ذكر گرديده است و سرانجام اين نتيجه حاصل گرديده كه توجه به عوامل مختلف نظير عوامل اقتصادي، مديريتي، اجتماعي، معماري و شهرسازي براي تدوين گونه هاي مسكن مناسب در بافتهاي فرسوده الزامي مي باشد.