بررسي كيفيت مسكن در سكونتگاه هاي غير رسمي

سكونتگاه‌هاي غيررسمي به مثابۀ يكي از پيامدها و ويژگي‌هاي بارز شهرنشيني معاصر در كشورهاي در حال توسعه و از جمله ايران بوده‌اند.گسترش سكونتگاه‌هاي غيررسمي، از جمله چالش‌هاي جدي فراروي تحقق ابعاد مختلف توسعۀ پايدار شهري، بويژه در كشورهاي رو به پيشرفت تلقي مي‌شود. اين پديدۀ ناخوشايند، نتيجه اعمال سياست‌هاي خطي و آمرانه و به اصطلاح از بالا به پايين در برنامه‌هاي توسعۀ اين كشورها بوده كه مسئلۀ فقر شهري را بيش از هر وقت دامن زده و به پيروي از آن، ضرورت تغييراتي در نگرش به مسئله سكونتگاه‌هاي غيررسمي را مطرح ساخته‌است. اسكان غير رسمي كه بعد از اصلاحات ارضي و افزايش قيمت نفت در شهرهاي بزرگ ايران، شكل گرفت آرام آرام به سطوح پايين سلسله مراتب شهري كشور رسوخ كرده. مقوله مسكن، امروزه نه تنها به عنوان يك سرپناه، بلكه به عنوان هويت، امنيت و منبع ســرمايه در بين ســاكنان يك شهر مطرح است. اين مقوله كه نقش تعيين كننده اي در شــكل گيري شهرها داشته، از لحاظ شــاخص هاي اجتماعي دچار مشكالت عديدهاي، همچون كوچكتر شدن مساحت زيربنا، كمبود اتاق در واحد مسكوني، كمبود سرانه فضاي فرد در خانه يا واحد مسكوني،بد مسكني، بي مسكني و غيره شده است.