طراحي انعطاف پذير واحد هاي مسكوني و رضايتمندي ساكنين با رويكرد اقتصادي

انعطاف پذيري بعنوان يك واژه كليدي در طراحي معماري امروز و به ويژه طراحي آينده بكار مي رود تا معماري بتواند در طول زمان همچنان پاسخگوي نيازها و خواست هاي كاربران خود باشد. با توجه به تفاوت مخاطبين واحدهاي مسكوني و به طبع آن تفاوت نيازهاي آنان ، ساكنين اين واحد ها غالبا براي تامين نيازهاي كالبدي- سكونتي خود با ايجاد تغييرات در ساختار واحدهاي مسكوني ، متحمل بارهاي اقتصادي مختلف مي شوند كه ضمن فاصله گرفتن از معيارهاي مسكن مطلوب موجب نارضايتي ساكنان مي گردد . پژوهش حاضر به بررسي اركان انعطاف پذيري مسكن و تاثير آن بر رضايتمندي ساكنان واحد هاي مسكوني با رويكرد اقتصادي با استفاده از روش توصيفي- تحليلي مي پردازد. در همين راستا در ابتدا جمع آوري اطلاعات با استفاده از تحقيقات كتابخانه اي و اسنادي صورت گرفته ودر ادامه به منظور سنجش ديدگاه افراد، به تدوين جدول هدف و محتوا بر اساس مطالعات انجام شده و مصاحبه با اساتيد و ساكنان ، پرداخته شده است. يافته هاي پژوهش نشان مي دهد ، باتوجه به حضور مخاطبين مختلف واحد هاي مسكوني در طول عمر مفيد يك ساختمان ، نيازهاي بيشتر آنان پاسخ داده نمي شود و انعطاف پذيري بعنوان يك راهكار موثردر بهبود كيفيت مسكن علاوه بر كاهش بارهاي اقتصادي ضمن افزايش كيفيت كالبدي محيط مسكن امروز ، منجر به افزايش رضايتمندي ساكنين مختلف واحدهاي مسكوني در طول عمر مفيد ساختمان مي گردد.