راهكارهاي بافت هاي فرسوده شهري جهت رسيدن به ابعاد كالبدي توسعه پايدار شهري ( مطالعه موردي: شهر رشت)

فرسودگي بافت هاي شهري امروز به عنوان عاملي براي جلوگيري از رسيدن به توسعه پايدار شهرها شده است. البته قسمتي از اين بافت ها به عنوان ميراث تاريخي و فرهنگي شهرها شناخته مي شوند، اين بافت ها در اثر كوتاهي در نگهداري وزنده سازي آن به مكان هايي براي انجام اعمال خلاف و پاتوقي براي افراد معتاد و بيمار استكه به بافت هايي نا كارآمد و مسئله دار از منظر كالبدي،عملكردي، اجتماعي و ... تبديل شده اند. از مواردي كه باعث مي شود به مسئله بافت هاي قديمي و فرسوده توجه داشت استفاده از مصالح ارزان و قديمي در اكثريت ساختمان هاست، انتخاب مناطق فرسوده شهري براي اسكان مهاجران و قشر كم درآمد شهر نشينان از افزايش روزافزون مشكلات اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي دارد. شهر رشت حدود 797هكتار بافت فرسوده دارد، با توجه به گستردگي بافتهاي فرسوده رسيدن به شاخص هاي پايداري كالبدي امري بسيار حياتي و مهم است كه مورد بررسي قرار گرفته، روش مورد استفاده در اين پژوهش توصيفي تحليلي بوده و از طريق مطالعات اسنادي و ميداني اطلاعات گردآوري شده است، همچنين در اين راستا شاخص هايي همچون كيفيت ابنيه و كيفيت مصالح مورد استفاده را ارزيابي كرده ايم، با بررسي اطلاعات و ساير منابع ديگر به اين نتيجه رسيده ايم كه توسعه فيزيكي شهر رشت بدون برنامه بوده و باعث ايجاد نارسائي هاي كالبدي و اجتماعي در بافت هاي فرسوده و حتي بافت هاي حواشي شهر شده است كه بصورت غير مجاز رشد يافته اند، مهاجرت از بافت قديم، آسيب هاي اجتماعي بالا در مناطق فرسوده و حواشي شهر و ساير عوامل ديگر باعث شده است كه سيماي كالبدي منظم و ايده آلي را شاهد نباشيم، بنابراين در اين پژوهش سعي كرده ايم كه نوسازي بافت هاي فرسوده با توجه به مقوله توسعه كالبدي پايدار مورد بررسي قرار بگيرد.