زبان عرفاني شمس از دريچه ي مكاشفات صوري

اين مقاله نشان مي¬دهد كه شمس تبريزي در بيان مكاشفات صوري خود از بيان صريح و موجز و بدون زينت استفاده مي¬كند. بيان مكالمات با خداوند، براي نشان دادن شخصيت بي¬پرواي شمس است و نه صرفاً بيان مكاشفه. در اين مكاشفات، كمتر از رؤيت خداوند به صورت تمثل، مطلبي بيان شده است، بلكه بيشتر تمركز بر حاسه¬ي شنوايي است و گفتگوي دوجانبه شمس و خداوند، برعكس معمول عرفا كه بيشتر رؤيت خداوند را در صور گوناگون در مكاشفات خود دارند. اما در بيان مكاشفاتِ عوالم غيب بهشت و قيامت و جهنم بيشتر تأكيد بر قوه¬ي بينايي است كه مي¬تواند متأثر از ديدگاه هستي¬شناسيك وي باشد كه جهان را حجابي بر عالم مي¬بيند و با برداشتن اين حجاب، حقيقت قابل رؤيت مي¬شود.