بررسي رويكرد پديدارشناسانه ي ميبدي نسبت به انسان در كشف الاسرار به وسيله ي روش تحليل گفتمان

چيزهاي يكسان براي هر شخص به شيوه¬اي متفاوت پديدار مي¬شود و اين پديدارشدن مطابق است با مكان¬هاي متفاوتي كه هر كس براي ديدن آن چيز واحد، اتخاد مي¬كند. نويسنده¬ي كشف¬الاسرار نيز كه از منظر دو رويكرد شرعي و عرفاني به پديده¬هاي موجود در آيات قرآن مي¬نگرد به طور ناخودآگاه در هريك از اين دو حوزه¬ي فكري تحت تاثير جهان¬بيني¬هاي پذيرفته¬شده¬ي همان حوزه واقع گشته و آيات، مسائل و پديده¬هاي مشترك قرآني با ورود به هر رويكرد، در راستاي ديدگاه¬هاي آن، مورد تفسير و تحليل قرار گرفته است. نمونه¬اي از اين رويكردهاي دوگانه، در نگرش نويسنده نسبت به پديده¬ي «انسان» مشاهده مي¬شود. از اين رو اين مقاله بر آن است تا با بررسي صورت¬بندي گفتماني ميبدي در دو نوبت شرعي و عرفاني كشف¬الاسرار، دوگانگي رويكرد نويسنده نسبت به پديده¬ي انسان و جهان¬بيني¬هاي همراستا با هر حوزه¬ي فكري در اين اثر نسبت به اين پديده را مورد كاوش قرار دهد.