بررسي ظرفيت هاي سينمايي داستان سياوش از شاهنامۀ فردوسي

ذهنيّت فردوسي در سرايش شاهنامه، ذهنيّتي نسبتأ تصويري وسينمايي است.او در توصيف نماهاي دور ونزديك، حركت و سكون عناصر صحنه، تمركز و تأكيد بر جزئياتي از چهره وحالات شخصيت‌ها در موقعيّت‌هاي خاص،تنظيم ارتفاع و فاصلۀ روايت دوربين نسبت به موضوعات تصويري،رجوع به گذشته،توصيف همزمان دو رويداد موازي و... تا حدّ بسيار زيادي اصول و موازين هنر سينما را رعايت كرده است وبيشترين هنر او در تلفيق نماهاي مختلفدور،نزديك و شناوردر توصيف صحنه‌هاي نبرد است.تراكم حضور اين عناصر و تكنيك‌ها و همچنين استفادۀ خلاّقه از آن‌ها بيانگر ذهن جزئي‌نگر و تصويرپرداز فردوسي در سرايش شاهنامه است.