تحليل استعارۀ «ترسابچه» در غزل داستان هاي عطّار؛ از منظر شعرشناسي شناختي

در اين مقاله كاركردهاي استعارۀ ترسابچه با استفاده از نظريۀ شناختي استعاره و با محور قرار دادن انگارۀ «معشوق، ترسابچه است» بيان مي¬شود. بررسي استعارۀ ترسابچه در غزل- داستان هاي عطار نشان مي¬دهد كه در نظر عطّار، معشوق به هيچ وجه دست يافتني نيست و شرط رسيدن به او تنها دست شستن از خويشتنِ خويش و گذشتن از همۀ دستاوردهاي راه سلوك و گذر از گذرگاهِ خوشنامي است. اين انگاره و انگاره¬هاي مرتبط با آن، نوع ويژه اي از غزل عرفاني را خلق كرده كه از انسجام درون متني برخوردار است و بدون استفاده از اصطلاحات عرفاني، بلندترين مفاهيم عرفاني را تصوير مي¬كند. استفاده از روشِ شناختي در بررسي اين استعاره، جهانِ متن غزل- داستانهاي عطّار و بسياري از واقعه هاي عرفاني كه دراين قالب بيان شده، بر مخاطب آشكار و امكان دسترسي مخاطب به معني را فراهم مي¬كند.