تحليل روان شناختي شخصيّت آل احمد بر اساس بررسي زاويه ي ديد آثار داستاني وي

روان¬شناسي، زبان را نوعي رفتار داراي طرح مي¬داند كه به¬ويژه از عواطف و احساسات پرده برمي¬دارد و شناختي از شخصيّت انسان به دست مي¬دهد. نقد روان¬شناختي يكي از شاخه¬هاي نقد ادبي است كه به بررسي زبان، تفكر، رفتار و شخصيّت انسان¬ها مي¬پردازد. از طريق زبان مي¬توان تفكر را بيان كرد و مردم از طريق آن مي¬توانند از حس يكديگر باخبر شوند. بنابراين زبان بهترين وسيله براي بيان مقصود است. زيگموند فرويد به عنوان بنيانگذار مكتب روانكاوي نخستين كسي بود كه از آثار ادبي، جهت آموزه¬هاي روانكاوي بهره برد. در اين مقاله ابتدا مقدمه¬اي در مورد شخصيّت، روان كاوي و تبيين نظر فرويد درباره¬ي ضمير «خودآگاه» و «ناخودآگاه» و همچنين ساختار شخصيّت مطرح گرديده و در ادامه به بيان يكي از ويژگي¬هاي زباني آل¬احمد، كه شامل زاويه¬ي ديد است، در آثار داستاني وي پرداخته شده است و پركاربردترين زاويه¬ي ديد و دليل آن مطرح گرديده و از طريق آن با توجه به نظرات فرويد شخصيّت و نگرش نويسنده مورد تحليل قرار گرفته است.