تصويرسازي سينمايي حكيم توس در رستم و اشكبوس

خداوندگار حماسه با اشراف كامل بر قابليّت هاي نمايشي، در گسترة بسيار وسيعي از اشتراكات و توانمندي هاي سينمايي در مسير بيش باورپذيري ذهنيّت مخاطبان خود، بهره جسته و ادراك هنري آن ها را جهت رسيدن به تصاوير عيني و بصري كه جوهرة هنر اوست، ياري نموده است. از ديگر سو ماهيّت مفاهيم عيني و ملموس حماسه باعث مي‌شود تا نسبت به مفاهيم عميق و شهوديِ عرفاني، قابليّت نمايشي و به همان نسبت در اقناع‌كنندگي و برانگيختن قوي¬تر بُعد عاطفي، تأثيري مستقيم داشته باشد. تصويرسازي هاي فردوسي غناي بصري و دراماتيكي خاصّي دارد كه در سينما نيز ردّ پاي آن به وفور يافت و ديده مي شود. برآيند و شواهد اين مقاله نشان مي دهد كه فردوسي از ماهيّت تصويري و سينمايي و ظرفيّت هاي آن در بيان و تبيين احساس، عاطفه و انديشه، آگاهي درخوري داشته و در انتقال تصوير ادبي و ذهنيّت هنري خود، با استفاده از پتانسيل ها و ابزارهاي سينمايي، فراتر از ديد نمايش تئاتري و نقاشّي، نسبت به زمان خود، بسيار درخشان و قابل تأمّل عمل نموده است. در اين جستار كه با رويكرد كتابخانه‌اي و به روش تحليلي- توصيفي فراهم شده است، ضمن معرّفي تصوير و تصويرپردازيِ شاعر جان و خرد ، استفادة خلّاقانه و هنرمندانة او از شگردهاي سينمايي در اين داستان نماپردازي، رنگ، حركت، گفت¬و-گو، شخصيّت¬پردازي، روايت¬¬گري و پايان¬بندي مناسب بررسي و نموده مي شود.