تأثير سطوح مختلف آبياري بر پياز در سه روش آبياري

تنش­هاي آبي يكي از مشكلات توليد فرآورده­هاي كشاورزي در بسياري از نقاط دنيا است. در اين تحقيق اثر سطوح مختلف آب آبياري(120، 100، 75 و50 درصد نياز آبي گياه) در سه روش آبياري سطحي، آبياري قطره­اي و آبياري قطره­اي زيرسطحي بر عملكرد و كارآيي پياز در منطقه سيستان مورد بررسي قرار گرفت. آزمايش در قالب طرح فاكتوريل اسپليت پلات با 12 تيمار و 3 تكرار انجام گرفت. نتايج نشان داد با كاهش و افزايش عمق آب آبياري به بيشتر از نياز آبي گياه عملكرد كاهش مي يابد اما بين تيمار آبياري كامل و تيمار 75 و 120 درصد نياز آبي گياه تفاوت معني­دار مشاهده نگرديد. همچنين كاهش آب آبياري باعث افزايش كارآيي گرديد و بيشترين كارآيي مصرف آب آبياري در تيمار 75 درصد نياز آبي گياه به دست آمد. اثر روش­هاي مختلف آبياري نشان داد، آبياري قطره­اي زيرسطحي بيشترين توليد عملكرد و كارآيي را دارد. بنابراين با توجه به نتايج به دست آمده و با توجه به كمبود آب در منطقه مي توان آبياري اين گياه را با 75 درصد نياز آبي گياه و به روش آبياري قطره­اي زيرسطحي انجام داد بدون آن كه تأثير معني­داري در ميزان عملكرد توليد شده داشته باشد و از آب ذخيره شده در جاي ديگر استفاده نمود.