آبشويي خاكهاي شور و سديمي با كاربرد آب خالص و ماده اصلاح‌كننده گچ در بخشي از اراضي دشت مكسر

شوري از فاكتورهاي محدودكننده مهم براي محصولات كشاورزي بوده و در مناطق خشك و نيمه خشك، در اثر آبشويي ناكافي و تجمع بيش از حد نمك ها در خاك و همچنين، كاربرد آب‌هاي زيرزميني غني از كربنات و بي كربنات سديم براي آبياري واكنش خاك افزايش يافته است. كاهش شوري خاك تا حد بهينه با استفاده از آبشويي املاح و جلوگيري از ماندابي شدن خاك‌ها يكي از اقدامات مهم و اساسي براي بهسازي خاكهاي شور و سديمي مي‌باشد. هدف از پژوهش حاضر مقايسه كارايي آب آبشويي خالص با و بدون كاربرد ماده اصلاح‌كننده گچ براي اصلاح خاكهاي شور و سديمي بخشي از اراضي دشت مسكر بود. بدين منظور بخشي از اراضي دشت مسگر كه داراي كلاس شوري و سديمي S4A4 بود انتخاب شد. اين پژوهش با دو تيمار آب آبشويي خالص و كاربرد ماده اصلاح‌كننده گچ انجام شد. در تيمار نخست تنها با كاربرد 100 سانتي‌متر آب آبشويي در چهار تناوب 25 سانتي‌متري اجرا شد و در تكرار دوم ماده اصلاح كننده گچ به كار برده شد و ادامه آبشويي با استفاده از آب آبياري انجام شد. نمونه‌هاي خاك پيش، حين و پس از كاربرد هر تناوب آبياري از اعماق 25-0، 50- 25، 75-50، 100-75، 125-100 و 150-125 سانتي‌متري برداشت و تجزيه‌هاي فيزيكي و شيميايي مورد نياز انجام شد. نتايج نشان داد كه مدل لگاريتمي از كارايي خوبي براي تخمين مقدار آب لازم براي اصلاح خاك‌هاي شور و سديمي برخوردار بود.