تغييرپذيري سطح ايستابي در اراضي شاليزاري داراي سيستم زهكش زيرزميني تحت بارندگي­هاي مختلف

بارندگي از عوامل مهم در افزايش سطح ايستابي در اراضي شاليزاري داراي سيستم زهكشي زيرزميني، مي­باشد. سيستم زهكشي، فرآيند خارج كردن آب سطحي اضافي از طريق نگهداشت به موقع آب براي رسيدن به منافع اقتصادي و اجتماعي و حفظ محيط زيست است. در اين تحقيق به منظور بررسي تغييرات سطح ايستابي در بارندگي­هاي مختلف، سه نوع سيستم زهكشي زيرزميني در اراضي شاليزاري دانشگاه كشاورزي و منابع طبيعي ساري مورد بررسي قرار گرفت. تيمار­هاي مورد مطالعه شامل: عمق 9/0 متر و فاصله 30 متر (D0.90L30)، چهار خط زهكش به اعماق 65/0 و 9/0 متر به صورت يك در ميان به فاصله 15 متر (Bi_Level) و عمق 65/0 متر و فاصله 30 متر (D0.65L30) و يك تيمار شاهد (بدون زهكشي) بودند. اين تحقيق، طي دوره­اي از مهر 1395 تا فروردين 1396 صورت گرفت. مقادير بارندگي ثبت شده 1/7، 6/7، 8/17، 5/37 و 5/47 ميلي­متر بود. اندازه‌گيري عمق سطح ايستابي توسط چاهك­هاي مشاهده­اي، به­صورت پيوسته طي دوره­هاي سه، پنج و هفت روز پس از بارندگي انجام گرفت. نتايج نشان داد، بيش­ترين خيز سطح ايستابي تيمار­ها به ترتيب: 18/45 ٪(D0.90L30)، 37/32 ٪(Bilevel)، 85/25 ٪(Control) و 25 ٪(D0.65L30) به مقدار، 84/24، 5/39، 97/35 و 78/33 ميلي­متر طي هفت روز پس از بارندگي (8/17 ميلي­متر) بدست آمد. وقوع بارندگي زياد در اين دوره را مي­توان، سبب نا­كارآمدي سيستم­هاي زهكشي در افت سطح ايستابي دانست. هم­چنين تعداد روز­هاي مورد نياز براي رسيدن به حداكثر سطح ايستابي تيمار­ها به ترتيب: تيمارD0.90L30) ) هفت روز، (Bilevel) سه روز، (D0.65L30) پنج روز، (Control) هفت روز پس از بارندگي بدست آمد.