بررسي داده هاي هواشناسي ايستگاه‌هاي نزديك و دور به مناطق مرطوب در برآورد تبخير و تعرق مرجع روزانه

كارايي مصرف آب يكي از پارا مترهاي مهم در رابطه با توليد اقتصادي محصولات كشاورزي مي‌باشد. تبخير و تعرق از اجزاي مهم كارايي مصرف آب به حساب مي‌آيد. هدف اين پژوهش بررسي سه مدل‌ غير هوشمند و متعارف هارگريوز، پريستي-تيلور و مكينك (معمولي و واسنجي‌شده) و چهار مدل هوشمند ANFIS در قالب سه سناريوي الف: مكاني ب: مكاني- بيرون‌مكاني و ج: بيرون‌مكاني در برآورد تبخير و تعرق مرجع روزانه در شرايط مرطوب است. براي اين منظور؛ ايستگاه ساري به عنوان اصلي و20 ايستگاه نزديك در محدوده 300 كيلومتر و آب‌وهواي مشابه و غير مشابه با اصلي و سه ايستگاه دور مشابه مورد استفاده قرار گرفت. نتايج كلي نشان داد كه بهترين مدل‌ها براساس سناريوي الف: دو مدل تجربي معمولي مك‌كينك و پريستي- تيلور(تا ارتفاع 24 متر از سطح دريا) در سناريوي ب: درايستگاه‌هاي مرطوب تا فاصله 150 كيلومتري تمام مدل‌ها؛ در فاصله 150 تا 300 دو مدل مك‌كينك و پريستي- تيلور واسنجي شده براي ايستگاه‌هاي مرطوب، دو مدل مكينك و هارگريوز واسنجي شده براي ايستگاه‌هاي نيمه‌خشك (در صورت تشابه ميانگين سرعت) در شرايط كمبود داده قابل جايگزيني است و براي ايستگاه‌هاي خشك نزديك و دور مرطوب مدل‌ها قابل قبول نبودند و در سناريوي ج: تا شعاع 150 كيلومتري همه مدل‌ها مناسب بودند و در فواصل بيشتر مدلي قابل توصيه نبود. در نهايت ترتيب اولويت سناريوها به‌صورت ب ج الف به دست آمد. بهترين مدل پريستلي-تيلور واسنجي شده براي سناريوي ب و ج در محدوده نزديك مشابه با NRMSE برابر 9 و 15 درصد است