نقش نظام‌هاي بهره‌برداري، آموزش و ترويج در مديريت آب در مزرعه

سرزمين كهن ايران از لحاظ اقليمي جزو مناطق خشك و نيمه خشك تقسيم‌بندي مي‌شود اين اقليم در دهه‌هاي اخير به دلايل كاهش نزولات جوي و نامتناسب بودن توزيع مكاني و زماني آن، كشور را دستخوش تغييرات عديده‌اي از جمله: كاهش آب‌هاي تجديدپذير كه منجر به كاهش منابع آب‌هاي سطحي و زيرزمني شده است از يك سو و از سوي ديگر افزايش جمعيت، كاهش سرانه مصرف آب، خرد و پراكنده بودن قطعات بهره‌برداري از سوي ديگر دسترسي به امنيت غذايي پايدار در كشور را با پيچيدگي خاصي مواجه كرده است براي ساماندهي وضعيت كنوني نيازمند اقداماتي از قبيل: تغيير مديريت عرضه آب به مديريت تقاضاي آب، استقرار نظام‌هاي بهره‌برداري، ساماندهي و تجميع اراضي خرد و پراكنده، مديريت صحيح مصرف آب، ارتقا بهره‌وري مصرف آب با تعريف شاخص‌هاي مدون، ايجاد بستر مناسب براي اجتماعي كردن آب و مشاركت گسترده مردم به عنوان مولفه ذاتي مديريت آب به صورت تشكل سازماندهي شده، راه‌اندازي و تدوين و تبيين سياست‌هاي ترويجي با هدف توانمندسازي نظام و شيوه كشاورزي در جهت دست‌يابي به توسعه پايدار كشاورزي. در اين مقوله به منظور دست يابي به عنواين فوق ،چگونگي ارتباط بين فعاليتهاي ترويجي و نقش آن در شكل گيري نظامهاي بهره برداري و نهايتا با تلفيق آنها به مديريت بهينه آب در مزرعه خواهيم پرداخت