رواج پوچ گرايي و بازيابي معناي زندگي از طريق تعاليم قرآني

امروزه با توجه به مشكلات جوامع و روزمرگي‌ها‌، انسان‌ها به صورت چشم‌گيري گرفتار احساس پوچي و بي-معنايي در زندگي شده‌اند، هر چند كه بي‌هدفي و احساس پوچي كاملاً با آموزه‌هاي دين اسلام بيگانه است. اگر اعتقاد توحيدي عميق و ريشه‌دار باشد، سوالات اساسي انسان، مانند از كجا آمدن و به كجا رفتن هم معنادار و هدفمند خواهند شد. امّا درمان احساس پوچي در انسان‌هايي كه باور و اعتقاد به خدا دارند و اعمال عبادي و واجبات خود را انجام مي‏‌دهند، در اين است كه به باور و اعتقاد خود توجه نموده و به تقويت و اصلاح آن بپردازند. اين مقاله از طريق تفكر و تعمق در آيات قرآن كريم، در پي بررسي راهكارهاي قرآني در رهايي از پوچ گرايي و داشتن يك زندگي معنادار است، اين امور عبارتند از: ايمان به خدا، عمل صالح، معاد، جدي بودن زندگي، مسؤول بودن انسان در قبال اعمال و نقش مهم عشق و محبت در زندگي. همچنين اين كتاب آسماني، اموري مانند: فقدان معنويت و ايمان در زندگي، دلبستگي و تعلق به امور دنيوي را از ويژگي-هاي زندگي پوچ و بي معنا مي داند.