نسبي يا واقعي بودن زندگي اخلاقي اسلام با تاكيد بر خاستگاه اخلاق

واقع‌گرايي يا مطلق گرايي در اخلاق ‌، اين است كه ارزشهاي اخلاقي زمان شمول و مكان شمول بوده و معيارهايي واقعي و دائمي دارند ؛ در مقابل نسبيّت اخلاق ، به اين معنا است كه ارزشهاي اخلاقي در زمانها و شرايط مختلف، متفاوت است ، يك حقيقت ، يك معنا در يك دوره از تاريخ ، در يك شرايط زماني ممكن است اخلاق باشد ، ولي در شرايط زماني ديگر و براي مردم ديگر اخلاق نباشد و ضد اخلاق باشد ، مساله اي كه فلسفه اخلاق بدان پرداخته و پذيرش يا عدم پذيرش اين نظريه پيامدهاي فردي و اجتماعي بسياري دارد ، اما با بررسي خاستگاه هاي اخلاق، واقعي بودن ارزشهاي اخلاقي ثابت شد ، زيرا منشأ اخلاق يا فطرت است كه در همه انسانها يكسان است و يا عقل و دين مي باشد كه گزاره هاي واقعي را بيان مي كنند و تجربه و وراثت هم كه در زمره خاستگاه اخلاق آورده شده به اين منابع سه گانه برگشت دارد ؛ اين تحقيق از حيث هدف در زمره مطالعات نظري و از حيث روش آميزه و تلفيقي از نقلي _ وحياني و علمي _ و تحليلي مي باشد.