از خودبيگانگي و رابطه آن با خودشناسي

در ميان موجودات محسوس جهان ما، فقط انسان است كه مي‌تواند هويت واقعي خويش را با علم آگاهانه حضوري بيابد، خود را فراموش كند؛ هويت واقعي خود، يعني روح انساني خود را بفروشد و از خودبيگانه شود. در دوران معاصر كه شرايط اقتصادي، اجتماعي و فرهنگي، انسان را به توجه دائمي نسبت به دنياي شلوغ و پر زرق و برق پيرامون خود سوق مي‌دهد و زمينه كافي براي غفلت از خويشتن فراهم است، خودشناسي، اهميت بيشتري مي‌يابد و جذابيت توجه به اعماق درون خود، روزافزون مي‌گردد. هدف اصلي اين نوشتار با روش (تحليلي ـ توصيفي و با استفاده از كتب، اسناد و منابع كتابخانهاي مرتبط)، بررسي مسأله از خودبيگانگي و تأثير خودشناسي و توجه به بُعد روحي انسان در درمان آن است.در يك جمع‌بندي به اختصار مي‌توان گفت، از خودبيگانگي انسان به خاطر آن است كه حقيقت انساني خود را نشناخته و مي‌خواهد با دنيا قرار بگيرد در حالي كه بايد طالب حق شود؛ انسان بايد بداند كه دل او، خدا مي‌خواهد و بايد به دنبال خدا برود. انسان تا به سوي خدا حركت نكند، خود را نيافته و گرفتار از خودبيگانگي است.