بحران پوچ گرايي و بازيابي معناي زندگي

مبحث زندگي و حيات بشر، پررنگ تر از ديگر مسائل در شاخه هاي ياد شده در علم دانش است. در جهان پديده هاي گوناگوني همچون اضطراب، افسردگي، ياس و نااميدي و پوچي و .. در ارتباط مستقيم با مسئله ي معناي زندگي است و پرسش از معناي زندگي همواره بر آدمي مطرح بوده است هر كس با نگرش خاص حاكم بر فضاي ذهني خود، متفاوت از ديگري به اين امر مي انديشد و اگر انسان به پوچ انگاري مي رسد اين تعارض بين تمايل بشر براي جستجوي ارزش دروني و معنا در زندگي و ناتواني انسان در يافتن آن اطلاق مي شود. پيكره حيات با چراهاي بشر شكل گرفته و بر محور خود مي چرخد كه تفكر بشر خارج از تمام فعل و انفعالات حيات پيرامون خويش است. حس پوچي گاهاً بر قوت لمس زندگي مي افزايد؛ چنانچه انسان داراي روحي مجرد و ابدي و بدني زوال پذير است، بدن وسيله ي تكامل و شكوفايي استعدادهاي روح است اما حقيقت انسان را روح مجرد تشكيل مي دهد و هر حالت زندگي را به نوعي به انسان معنا مي كند و اين توانايي، الطافي است كه در سخاوت خالق حق نهفته است. دنيا با تمام هستي اش به حيات اخروي متصل است و جستجوي چرا و چگونگي اين ارتباط همواره در افكار مثبت و منفي انسان در جريان است.