مباني حركت در معماري ايراني مبتني بر ارزش هاي فرهنگي

حركت، تركيبي از زمان و مكان و لازمه درك هر فضايي مي‌باشد. اين مفهوم بنيادين توسط معماران گذشته ايران زمين با هوشياري فراواني در آثار معماري به كار گرفته شده است. حركت فيزيكي و حركت معنايي دو قالب قابل رؤيت در معماري گذشته ايران است. آنجا كه شخص از مكاني به مكان ديگر منتقل مي‌شود و يا نگاه او در فضاي معماري حركت مي‌كند و سيال است حركت فيزيكي رخ داده و آن گاه كه جسم او درحالت مكث و استقرار است و ذهن او در ميان معاني سرگردان مي‌باشد حركت در معنا اتفاق افتاده است. تحليل هر كدام از عوامل ايجاد حركت در فضاي كالبدي و غيركالبدي معماري و انواع حركت از دريچه فرهنگ از اهداف اين پژوهش مي‌باشد. به بيان ديگر، اين كه چگونه ارزش‌هاي فرهنگي حاكم بر جامعه ايراني، شكل دهنده پديده حركت در معماري و به تبع آن شكل‌دهنده فضا مي‌باشد؟ براين اساس، با نگاهي توصيفي تحليلي به بررسي مباني حركت در معماري ايراني مبتني بر بازشناسي ارزش‌هاي فرهنگي پرداخته شده است