نگاهي به وضعيّت دانش‌آفريني در مراكز پژوهشي علوم انساني مستقر در دانشگاه‌ها: مطالعه موردي

هدف اصلي اين پژوهش بررسي وضعيّت دانش آفريني در مراكز پژوهشي علوم انساني مستقر در دانشگاه‌ها مي‌باشد. براي دستيابي به هدف فوق از روش پژوهش كيفي بهره گرفته شد. جهت گردآوري داده‌هاي مورد نياز از مصاحبه اكتشافي استفاده شد و پژوهشگران و كارشناسان مشغول به فعاليّت در مراكز پژوهشي علوم انساني مستقر در دانشگاه مورد بررسي، مطلعان كليدي پژوهش را تشكيل دادند كه به شيوه نمونه گيري هدفمند انتخاب شدند. نتايج به دست آمده حاصل از كدگذاري مصاحبه هاي صورت گرفته نشان داد كه كمبود منابع انساني متخصّص، محدوديت در منابع مالي، عدم مشاركت اعضاء در هستۀ پژوهشي، نبود سيستم مديريّت دانش در هسته هاي پژوهشي، تمايل كم سازمان‌ها در مراجعه به مراكز پژوهشي به منظور انجام پژوهش و عدم حمايت دانشگاه از هسته هاي پژوهشي از مهمّ ترين مسائل و چالش‌هاي توليد دانش در هسته‌هاي پژوهشي علوم انساني مستقر در دانشگاه‌ها مي‌باشند. با توجه به اهميّت و حساسيت خلق و نشر دانش در حوزه‌هاي علوم انساني، ضرورت پرداختن به چگونگي توليد دانش در مراكز پژوهشي دانشگاهي كه به مثابه يك جعبه سياه تلقّي مي‌شوند و اغلب ارزش كمّي و كيفي فعاليّت‌ها و بروندادهاي حاصل از آن كمتر در معرض ديد و قضاوت عمومي جامعه علمي قرار مي‌گيرد، كاملاً موجه به نظر مي‌رسد و يكي از دلالت‌هاي عملي آن مي‌تواند معطوف به تغيير رويكرد مديريّت پژوهش در اين مراكز باشد.