سير تطور فلسفه ي آموزش قرآن كريم درمقطع ابتدايي و تأثير آن در ميزان يادگيري

آموزش قرآن كريم در طول زمان با اهداف و روش هاي مختلفي تعليم داده مي شد. در عصر نزول پيامبر(ص) با شيوه هاي گوناگون و متناسب با استعداد هرشخصي قرآن را به مخاطبان آموزش مي دادند. در ايران آموزش قرآن براي نخستين بار در خانه و سپس درمكتب خانه ها به صورت عمومي تدريس مي شد اما با گذشت زمان و با تأسيس دارالفنون، تدريس قرآن در آموزش و پرورش در مسير تحولات تاريخي اندك اندك جنبه نهادي به خود گرفت و سبب گرديد بيشتر وظايف از نهاد خانواده به نهاد آموزش انتقال پيداكند. در عصراسلامي آموزش هاي ديني و به ويژه تدريس قرآن كريم جلوه هاي درخشاني ازخود درمدارس ابتدائي نشان داده است به گونه اي كه آموزش قرآن كريم به صورت مستقل و جداگانه ازدروس ديني تدريس مي شود. هدف از آموزش قرآن در مدارس ابتدايي با هدف رو خواني و روانخواني انجام مي گرفت ولي از سال 1371 به بعد فلسفه آموزش قرآن در مقطع ابتدايي تغيير كرد و هدف اصلي در كنار روخواني و روانخواني، مفاهيم آيات الهي شد. با بررسي توصيفي و تحليلي اين موضوع مي توان گفت اين تغيير نگرش در فلسفه آموزش قرآن در مقطع ابتدايي، از سال 1391 تا به امروز، موجب توجه جدي به موضوع انس با قرآن و علاقه به يادگيري آن در تمام مسائل اعم ازتعيين اهداف، محتوا، روش هاي تدريس و شيوه هاي ارزيابي شده است. به طوري كه دانش آموزان مقطع ابتدايي در سال 1396در زمينه يادگيري دروس قرآني از انگيزه بالاتري نسبت به سالهاي قبل برخوردارهستند