آيات قرآن در اشعار امير معزي نيشابوري

بهترين راه شناخت شخصيت و دامنه ي علم و انديشه ي هر شخصي،بررسي و مطالعه ي همه جانبه ي آثار آن شخص است كه «اِنَّ آثارنا تَدُّلُّ عَلَينا»:آثار ما بيانگر معرف ما هستند.بررسي اشارات و تلميحات يكي از راه هاي معني آفريني است كه هر چه دامنه ي اطلاعات و آگاهي شاعر يا نويسنده بيشتر باشد به همان نسبت تلميحات و اشارات بيشتري را در آثارش بيان مي كند. اميرمعزي يكي از شاعران برجسته و شاخص زبان فارسي است كه در تمام علوم و فنون ادبي فردي صاحب نظر است.به طوري كه در ديوان او اشارات ، تلميحات ، آيات قران ، احاديث ، پيامبران ، اصطلاحات فلسفي و كلامي ، اعلام ، اساطير ، فنون و صناعات ادبي ، از قبيل ارسال المثل ، تضمين ، اقتباس و... ديده مي شود. در ادبيات فارسي خاصه در شعر غالباً به نكته هائي برمي خوريم كه اشاره به واقعه اي تاريخي يا داستاني است و شاعر از آن واقعه با اشاره به شخص يا داستان به تمثيل و استعاره ياد كرده است و دريافتن لطف شعر و غرض شاعر جزبا دانستن آن داستان و شناختن آن اشخاص ميسر نيست.گذشته از اين در شعر فارسي هميشه به علوم مختلف از نجوم و منطق و عرفان و اصطلاحات ادبي اشاره شده است و درك مفهوم شعر محتاج آشنائي با اين اصطلاحات و اشارات است.در اين مقاله به اشارات و تلميحات آيات قرآن كريم در ديوان اميرمعزي نيشابوري پرداخته شده است.