تأملي در شعر و انديشۀ مجيبي نِهي ( نهبنداني )

در گنجينه پربار ادب پارسي ، شاعران بزرگي را مي توان يافت كه گرچه در گذر ايام و فراز و فرودهاي حيات بشري ، آثار ارزشمند ايشان از بين رفته ؛ اما همان مقدار اندك ابيات باقي مانده ، نشانگر توانمندي و قدرت بيان و مبيّن ذوق غني و طبع لطيفشان مي باشد . مولانا مجيبي نِهي از اين خيل است كه با وجود مهجوري و مظلومي ، بارقه هاي شعر و انديشه اش تا روزگار ما هنوز جلوه گري مي كند و مي توان ضمن جستجو و تفحص در احوالات اين سخنور نامي كه در روزگار خويش صاحب سبك و نامي بوده است ، به جايگاه حقيقي و سير انديشه و سخنش پي برده ، با ذهن و زبان پخته و هنرمندانه اش آشنا شد. مجيبي شاعر قوالب و مضامين گوناگون است كه اثر سير آفاق و انفس به ويژه دوران سفرش به ديار هند و خاطرات خوش حاكمان و واليان ادب دوست و ادب پرور آن ديار و البته دلتنگي هايش براي وطن ، در كلام او هويداست . در اين پژوهش ، نگاهي به آثار و افكار اين شاعر بزرگ روزگار سبك هندي كه تاكنون كمتر مورد اعتنا قرار گرفته ؛ پرداخته مي شود ؛ باشد كه تأمل در آثار بازمانده از اين شاعر وارسته ، انگيزه اي براي تحقيق هاي اين چنيني در عرصه ي ادب رپارسي باشد .