سيماي حضرت علي در اشعار ناصرخسرو

ادبيات پربار فارسي دري از آغاز پيدايش تحت تأثير شديد معارف نيرومند اسلامي قرار داشت و به خصوص آثار ادبي ايراني برتر، با بهره مندي از اين معارف فراگير و غني توانست جايگاهي محكم را در فرهنگ ايران و جهان از خود نمايد. دوستداري اهل بيت پيامبر(ص) و عشق به آنان ، براي ايرانيان ماجرايي به بلندي روزگاران است .عشقي است كه تا قيام قيامت رنگ خاموشي نخواهد ديد و هرجا بهانه اي و مجالي براي عرضه بيابد، با تمام قامت خويش جلوه گري مي كند. بررسي جايگاه اهل بيت (ص)در ذهن و زبان شاعران و نويسندگان ادب پرور ايران بي ترديد از موضوع هاي مهم و اثرگذار در مجموع پژوهش هاي ادبيات فارسي مي تواند محسوب گردد. از ميان حكيمان و شاعران تواناي ايران زمين ناصرخسرو قبادياني انديشمند تواناي دوره هاي نخستين ادب پارسي كه از استوانه هاي نيرومند عرصه ي مدح اهل بيت (ص) به حساب مي آيد و در ديوان وي، از خاندان پيامبر و اهل بيت (عليهم-السلام) به عنوان اسوه هاي حقيقي عرفان همواره ياد شده است. پژوهش حاضر تحقيقي است پيرامون بررسي سيماي حضرت امام علي ( ع) در ديوان ناصرخسرو قبادياني. ما در اين پژوهش برآنيم كه جايگاه خاص اين شخصيت پاك و معصوم را در آثار ناصرخسرو تبيين نمائيم و بازتاب انديشه ها و خصايص امام علي ( ع) را در آثار ناصرخسرو بررسي كنيم.