كاركرد هنري كنايه در شاهنامه فردوسي

كنايه يكي از صورخيال و اسلوب هنري در زبان است. مشخصة اصلي اين نوع بياني، قابليّت تركيب آفريني و آميختن آن با ديگر شگردهاي ادبي، و چند بُعدي شدنش از پس آميزش است. اساس اين ديدگاه بر يافتن پاسخ اين پرسش استوار است كه، آيا نحوه كاربرد فردوسي از كنايات صرفاً يك بُعدي و برگرفته از زبان مردم است يا در اين زمينه نوآوري نموده و آن‌ها را با ديگر شگردهاي هنري آميخته است؟ طبق نتايج تحقيق، فردوسي توانايي خاصي در تركيب آفريني دارد. وي در تركيب‌سازي و آميختن كنايه با شگردهاي ادبي مانند: تشبيه، استعاره، ايهام، تكرار، جناس، تضاد، تناسب، غلو، نماد و... سربلند و ممتاز است و مضامين و مفاهيمي بديع و بليغ آفريده است كه از ساخته‌هاي ذهن اوست و بدين طريق, لذت و تأثيرپذيري كلام را دوچندان نموده است.