شادي سوزيهاي فكر

نوع نگاه مولانا ( به عنوان شاعري كه همواره مي كوشد درون انسان را واكاود ) به احوال آدمي نگاهي است دوسويه و با نوع نگاه او به هويت فكري كاذبي كه انسان ها براي خود مي سازند، درارتباط است. او عارفي است كه از چشم انداز درون به انسان و جهان مي نگرد و براي همه عرفا به ويژه مولانا خود يعني همان هويت فكري كاذب ، به عنوان بزرگترين مانع در راه رسيدن به حقيقت مطرح است. هدف مقاله حاضر آن است كه نسبت ميان فكر معيشت انديش با احوال انسان ( و به طور مشخص غم و شادي ) را از نظر مولوي ( مشخصا در مثنوي) واكاود و نشان دهد كه هويت فكري به صورتي همه جانبه انسان را از رسيدن به دركي شايسته از حيات و نشاط و شادي حقيقي زندگي بازمي دارد. مولانا در مثنوي بارها تاكيد كرده كه فكر و خيال روح آدمي را پژمرده وفاسد مي كند و بديهي است كه فكر نه به معناي انديشيدن و خرد ورزيدن كه به معناي اشتغال ذهن به مقولات دنياي مادي است. در اين مقاله خواهيم كوشيد علاوه بر مطالب ياد شده، انواع غم و شادي و كاركردهاي متفاوت آنها و نسبتشان با شخصيت عاريتي انسان را به شيوه توصيفي- تحليلي بررسي كنيم.