روايت شناسي داستان رستم و شغاد براساس نظريه گريماس

روايت رستم و شغاد در شاهنامه فردوسي از شاهكار هاي كم نظير منظومه سرائي در شعر كهن فارسي است. اين داستان علاوه بر انديشه و مضمون خارق العارده از تكنيك هاي روايي نيز در بين ديگر آثار فردوسي يكتا و ممتاز است. در پژوهش حاضر به بررسي و تحليل داستان رستم و شغاد براساس نظريه گريماس پرداخته شده است. هدف اين پژوهش شناساندن هرچه بهتر نظريه گريماس و بررسي ميزان انطباق داستاني از شاهنامه براساس آن نظريه و همچنين تحليل ساختار داستان رستم و شغاد بر پايه ي نظريه گريماس است. يافته هاي مقاله نشان مي دهد كه كنشگر اصلي(رستم) تابع مطلق برنامه اي نيست اما مي توان گفت به مدد نيروي محركه ي احساس و عاطفه و از سوي ديگر تا حدودي تابع نسبي جريان القايي ايجاد شده از طريق شغاد و شاه كابل از مسير عقلاني و سلحشوري هميشگي اش خارج شده و باعث شكل گيري روايت داستاني تراژدي مي شود. روش تحقيق كتابخانه اي و تحليلي است و نشان مي دهد كه ساختار روايي داستان رستم و شغاد با نظريه گريماس منطبق است.