سيماي دنيا در شاهنامه و تيمورنامه‌ي هاتفي

هاتفي، شاعر و عارف ايراني قرن نهم هجري و نظيره‌گوي مشهور عهد تيموري است. شعر هاتفي از موفق‌ترين اشعار دوره تيموري محسوب مي‌گردد. «دنيا»، يكي از مهم‌ترين موضوعاتي است كه بزرگترين شاعر حماسه‌سراي قرن نهم به تبيين ماهيت آن پرداخته است. در نگاه ايشان، دنيا، مجموعه‌اي فاني، حيله‌گر، بي‌وفا، مداري بي‌اعتبار و ... مي‌باشد. و همچنين براي فهم بهتر آن را به خاك پست، چرخ پير، سراي سپنج، سراي دو دّر، سراي فريب، كهنه كاخ، چرخ كهن و چرخ ناسازگار تشبيه نموده است. هاتفي، در پرداختن به اين مضامين از صنايع ادبي و هنري سود جسته است. يافته‌ها و نتايج اين پژوهش نشان مي‌دهد كه هاتفي، ثروت جاه و مقام و شهرت و خوشگذراني را جاذبه‌هاي كاذب دنيا مي‌داند كه موجب غفلت و فراموشي انسان از سراي آخرت مي‌شود. هدف از نگارش اين مقاله تبيين و تشريح چگونگي سيماي دنيا در دو اثر سترگ هاتفي از جمله شاهنامه و تيمورنامه است.