سهم انسجام دروني در پيش بيني اميدواري و سازگاري شغلي

هدف از اين پژوهش، بررسي انسجام دروني در پيش بيني اميدواري و سازگاري شغلي در بين كاركنان بود. جامعه آماري اين پژوهش شامل 206 نفر از كاركنان غير رسمي مجتمع ورزشي - آموزشي نفت محمودآباد بوده اند. از اين تعداد كل افراد به عنوان نمونه با روش نمونه گيري تصادفي انتخاب و به پرسشنامه ها پاسخ دادند. روش پژوهش توصيفي- همبستگي و ابزار جمع آوري داده ها براي سنجش، پرسشنامه انسجام دروني ارقبايي، پرسشنامه اميدواري اشنايدر و سازگاري شغلي ديويس و لافكوايست بود. داده ها در آمار استنباطي با استفاده از رگرسيون چند متغيره مورد تجزيه و تحليل قرار گرفته اند. نتايج به دست آمده پژوهش نشان داد بين انسجام دروني در پيش بيني اميدواري و سازگاري شغلي رابطه معنادار وجود داشت. براساس تحليل هاي انجام شده مي توان نتيجه گرفت كه افزايش اميدواري و سازگاري شغلي به افزايش احساس انسجام در كاركنان منجر مي شود.