جلوه‌ها و جنبه‌هاي سينمايي داستان سياوش شاهنامه‌ي فردوسي

ادبيات حماسي و هنر سينما به دليل ماهيت روايي، خويشاوندي نزديكي دارند. در آثار حماسي، گاه توصيفات دقيق و جزيي، منجر به شكل گيري تصاويري پويا در ذهن مخاطب مي‌شود و نويسنده از حوزه ي كلمات فراتر مي‌رود و موضوعي ذهني را در قالب تصاويري متحرك و پويا به ثبت مي‌رساند كه قابليت نمايشي دارند و مي‌توان آن‌ها را با برخي از جنبه‌ها و جلوه‌هاي سينمايي تطبيق داد. لذا بررسي آثار مختلف روايي و حماسي گذشته از اين ديدگاه كاري سودمند است و در اين نوشتار جنبه‌ها و جلوه‌هاي سينمايي داستان سياوش از شاهنامه فردوسي، بررسي شده است. فردوسي در سرايش شاهنامه، مانند يك فيلم ساز كه با روش‌هاي مختلف كار با دوربين، توانايي‌هاي خود را عرضه مي‌كند، موفق به خلق اثري هنري شده است. اين هنر نشأت گرفته از قدرت بيان اوست. با تطبيق بعضي از شگردهاي ادبي داستان سياوش با عناصر سينمايي نقاط اشتراك آن‌ها بررسي گرديد و در نتيجه مشخص شد كه مي توان با تحليل دقيق و فني روايتگري فردوسي رد پا و انعكاس بعضي از شگردهاي نمايشي را مثل صحنه پردازي با نور رنگ، ريتم، حركت و غيره، جلوه هاي صوتي، رويدادهاي موازي و انواع نماهاي دور، نزديك، تعقيبي و معرفي‌كننده در داستان سياوش ملاحظه كرد.