بررسي سوخت و واسوخت در اشعار شهريار

عشق محتواي اغلب غزليات فارسي است و اصطلاح سوختن از اصطلاحات رايج در ادبيات تغزلي است. از آن جا كه سوختن و عشق همزادند، عاشق در عشق مي سوزد و مي گدازد و در مقابل ناز معشوق ابراز نياز مي كند. اما اين سوز و گداز به خاطر بي وفايي معشوق به گله و شكايت و سرانجام به اعراض و واسوختن از وي مبدل مي شود. واسوخت از زير شاخه هاي مكتب وقوع است كه در قرن دهم تا اواخر قرن دوازدهم شكل گرفت و آن سبكي است مابين شعر دورة تيموري و سبك هندي. در اين نوع شعر كه نوعي واقعه گويي است، عاشق تا آنجا پيش مي رود كه به گله و شكايت از معشوق مي پردازد و راه را براي واسوخت گويي و اعراض از معشوق باز مي كند. با توجه به تاريخچة زندگي شهريار و شكست عاطفي او و اينكه اكثر اشعارش در زمينة مباحث عاشقانة و حالات عاشق و معشوق است، به نظر مي رسد مي-توان مبحث سوخت و واسوخت را در اشعار او بررسي كرد. در بررسي هاي انجام شده به اين نتيجه رسيديم كه تمامي مؤلفه هاي سوخت و واسوخت را مي توان در اشعار شهريار يافت. تا به حال در اين زمينه تحقيق مستقلي صورت نگرفته است.