جايگاه زنان در نمايش‏نامه‏ هاي حميد امجد

مسائل روز اجتماع موضوعي است كه از ديرباز مورد توجه نمايش‏نامه‏نويسان نيز قرار گرفته است. يكي از اين مسائل كه از دوره مشروطه به اين سو، بسيار پررنگ شده است، جايگاه و نقش زن ايراني در خانواده و اجتماع است. حميد امجد نيز ازجمله نمايشنامه‏ نويسان معاصر است كه زن در آثارش تصويري متفاوت با گذشته دارد. در پژوهش حاضر با به‏ كارگيري روش توصيفي – تحليلي (تحليل متن) و با توجه به ديدگاه‏ هاي پيروان جنبش زنان، شخصيت‏ هاي زن در هفت نمايش‏نامه از اين نويسنده شامل بي شير و شكر، پاتوغ اسماعيل‏ آقا، پستوخانه، زائر، شب سيزدهم، نگين، و نيلوفر آبي بررسي شده‏اند. زنان در اين آثار نقشي محوري و در مقابلِ شخصيت‏ هاي مرد تصويري مثبت دارند. آنها از نقش‏ ها و ويژگي‏ هايي برخوردار هستند كه در جامعه سنتي كه گفتمان مردسالاري بر آن حاكم است و در آثار نويسندگان مرد در دوره‏ هاي گذشته يا متعلق به مردان بودند، يا ناديده گرفته مي‏شدند؛ ويژگي‏ هايي چون عاشق شدن (نقش عاشق) و جسارت در ابراز آن، پايداري در عشق، مشاركت سياسي، تلاش براي حضور در اجتماع، مقابله با سلطه مردسالاري، و بيان احساسات مادري.