مطالعه‌ي اهداف كشمكش در روند گفتگوهاي ادبيات داستاني معاصر با رويكرد داستان هايي از نويسندگان زن پس از انقلاب با تكيه بر 3 رمان سرود اروند رود (منيژه آرمين)، دل فولاد (منيرو رواني پور)، بازي آخر بانو (بلقيس سليماني)

عنصر «كشمكش» كه از وابسته‌هاي عنصر پيرنگ است، مي تواند اهداف مشخصي را تعقيب كند. كشمكش هاي دروني، مي توانند در تك گويي و يا حديث نفس هاي شخصيت هاي داستان نمايش داده شوند و بحران هاي روحي و عاطفي و نيز جسماني وي را بيش از پيش شاخص كنند. اين نكته به حقيقت مانندي داستان عمق بخشيده و پذيرش وقايع را آسان مي كند. در اين پژوهش كوتاه تلاش داريم تا با نگاهي به سه رمان از سه نويسنده‌ي زن مطرح در ادبيات پس از انقلاب، به اين نكته توجه كنيم كه هدف اين سه نويسنده از قرار دادنشخصيت ها در بحران ها و كشمكش هايي كه در گفتگوهايشان نمايش داده مي شود، چيست؟ توجه به اين‌گونه پژوهش ها علاوه بر نماياندن ادبيات خاص زنان نويسنده، مي تواند به طرح مشكلاتاجتماعي نيز ياري رساند.