بررسي نقش زن در آثار داستاني علي‌اشرف درويشيان

زنان به عنوان نيمي از پيكرة جامعة انساني و نقش‌هاي متنوّع آنان در پهنة زندگي از ديرباز مورد توجه ادبا و شعرا و روشنفكران جامعة ايراني بوده‌اند و افراد بسياري با در نظر گرفتن جنبه‌هاي گوناگون در اين باب قلم زده و شعر سروده‌اند. امّا به دلايلي از جمله فضاي حاكم مردسالارانة جامعة ايراني، نقش مثبت و فعال آنان در شعر و ادبيات، كم‌رنگ‌تر از نقش منفي و منفعل آنان مي‌باشد. به ويژه ما در متون كلاسيك ادبي همچون كليله و دمنه و مرزبان‌نامه شاهد جايگاه مناسبي براي زنان نيستيم و آنچه از زنان به تصوير كشيده مي‌شود، تصوير زنان خائن به همسر است و نويسندگان متون قديمي فارسي نقشي مثبت و حضور فعالي را براي زنان متصوّر نشده‌اند. امّا تحولات سياسي، اجتماعي و ادبي ايران در آستانة قرن بيستم و آشنايي با تفكرات فمنيستي، باعث شد ماهيت زن ايراني مورد توجه محافل اجتماعي قرار گيرد. بنابراين به تبع دگرگوني‌ها و دگرديسي‌هاي جامعه، تغيير نگرش نسبي شاعران(هر چند اندك و محدود) به زن مطرح شد و سيماي انساني‌تري از او در شعر و داستان معاصر ايران به تصوير كشيده‌شد. از اين‌رو نوشتار حاضر بر آن است تا با بررسي توصيفي-تحليليِ آثار داستاني علي‌اشرف درويشيان، بازتاب نقش و سيماي زنان را نشان دهد. بررسي‌ها نشان مي‌دهد كه مباحثي همچون؛ زنان گرفتار در چنبرة دنياي جهل و خرافات، زنان مظلوم كه عمدتاً مورد خشونت فيزيكي مردان قرار مي‌گيرند، زنان صبور در برابر مشكلات و نقش مادري زنان از جمله مفاهيمِ نزديك به پژوهش حاضر است كه درويشيان در آثار داستاني از اين ولايت، آبشوران، همراه آهنگ‌هاي بابام، فصل نان، از ندارد تا دارا بازتاب داده‌است.