بررسي استحكام استخوان ران با درنظر گرفتن خواص ارتوتروپيك براي بافت ترابكولار

هدف مقاله حاضر بررسي ميزان تأثير خواص ارتوتروپيك بافت ترابكولار بر نتايج تحليل تنش استخوان ران مي‌باشد كه در آن خواص ارتوتروپيك با استفاده از تانسور تنش مربوط به وضعيت ايستاده بدن به دست آمده است. استحكام چهارده استخوان ران انسان تحت زواياي بارگذاري متفاوت به صورت تجربي بدست آمده و مدل المان محدود نمونه‌ها با استفاده از روش برش‌نگاري كمي كامپيوتري بر مبناي وكسل ارائه شده است. بر اساس تانسور تنش المان‌ها، خواص ارتوتروپيك المان‌هاي بافت ترابكولار بدست آمده و تحليل غيرخطي استحكام استخوان‌ها براي مدل‌هاي المان محدود با خواص ارتوتروپيك تحت بارگذاري متناظر با بارگذاري آزمايشات تجربي انجام شده است. از مقايسه نتايج بدست آمده با نتايج تحليل مدل با خواص ايزوتروپيك و همچنين نتايج آزمايشات تجربي نشان داده شد كه در نظرگرفتن خواص ارتوتروپيك عليرغم افزايش هزينه‌هاي محاسباتي دقت بيشتري در پيش بيني نتايج آزمايشي نشان نمي‌دهد.