ردپاي آب شاخصي نوين در مديريت منابع آب

در سال‌هاي اخير فشار تقاضاي ناشي از رشد روزافزون جمعيت، افزايش شهرنشيني و توسعه اقتصادي بر منابع محدود آب و از طرفي با توجه به عرضه محدود و تقريبا ثابت اين منابع، اهميت مديريت تقاضامحور را بيش از پيش نمايان ساخته به طوري كه در سال‌هاي اخير به منظور مقابله با بحران آب توجه كارشناسان و پژوهشگران اين حوزه به اين سمت معطوف شده است. اين موضوع به ويژه در كشورهاي خشك و نيمه خشك كه محدوديت منابع آب شديدتر بوده از اهميت ويژه‌اي برخوردار است. در كشور ايران اين شرايط به علاوه توزيع و پراكنش نامتوازن بارندگي و منابع آب و متناسب نبودن آن با توزيع جمعيت، مديريت اين منابع را با چالش روبرو ساخته است. در سال‌هاي اخير با معرفي و توسعه شاخصي به نام «ردپاي آب »، افقي جديد در مديريت منابع آب ايجاد شده است به طوري كه به اعتقاد بسياري از پژوهشگران، اين مفهوم نسبت به شاخص‌هاي سنتي، درك بهتري از وضعيت آبي موجود ايجاد كرده و به مديريت صحيح آن كمك مي‌كند، چرا كه ردپاي آب با دربر داشتن مفهوم آب مجازي و با درنظر گرفتن مصرف غيرمستقيم (علاوه بر مصرف مستقيم) آب، شاخص بسيار كاملي را به منظور تحليل و درك وضعيت آبي يك منطقه خاص ايجاد كرده و به عنوان ابزاري قوي در اختيار مديران و سياست‌گذاران اين حوزه به منظور اتخاذ سياست‌ها و انجام برنامه‌ريزي‌هاي متناسب با شرايط هر كشور قرار مي‌گيرد.