رابطه بهزيستي روان شناختي و تاب‌آوري با خودكارامدي دانشجويان دانشگاه پيام نور مركز پاوه

هدف: پژوهش كنوني در راستاي بررسي اثر پيش بيني كنندگي تاب‌آوري و بهزيستي روان شناختي در خودكارامدي دانشجويان صورت گرفت. روش:‌اين پژوهش يك پژوهش توصيفي از نوع هبستگي و جامعه آماري شامل تمامي‌دانشجويان دانشگاه پيام نور شهر پاوه در سال تحصيلي 96-95 مي‌باشد و حجم نمونه آماري با استفاده از جدول نمونه گيري مورگان(200 دانشجو) به روش نمونه گيري خوشهاي انتخاب شد. براي گردآوري اطلاعات از سه پرسشنامه خودكارامدي ماسلاچ و جكسون(1993) و پرسشنامه بهزيستي روان شناختي(ُSHQ) و مقياس تاب‌آوي كانر و ديويدسون استفاده شد. داده‌هاي دست آمده نيز با روش تحليل رگرسيون چند متغيره گام به گام مورد تحليل قرار گرفت. يافته ها: نتايج حاكي از آن بود كه كه مولفه‌هاي تاب‌آوري و بهزيستي روان شناختي به صورت معناداري داراي قابليت پيش بيني كنندگي خودكارامدي دانشجويان بودند. همچنين مشخص شد كه بين تاب‌آوري با خودكارامدي دانشجويان و بهزيستي روان شناختي با خودكارامدي دانشجويان رابطه معنادار و معكوسي وجود داشت و بين بهزيستي روان شناختي با تاب‌آوري دانشجويان رابطه معناداري و مستقيمي‌مشاهده گرديد. نتيجه گيري: يافته ها بيانگر آن است كه با افزايش بهزيستي روانشناختي و تاب‌آوري، خودكارمدي دانشجويان افزايش خواهد يافت.