تحليل نگارگري ايران در ارتباط با ادبيات كهن پارسي (مطالعه‌ي موردي تقابل خير و شر در نگاره‌هاي نسخه‌ي خاوران نامه)

ادبيات يكي از مهم ترين جريان هاي هنري و فكري در طول تاريخ ايران است. به‌گونه‌اي كه نمي توان فرهنگ اين سرزمين را جدا از آن تصور كرد و نگارگري به عنوان يكي ديگر از ميراث گران بهاي هنري غالباً با ادبيات هم نشست و در تعامل بوده است. يكي از نمونه هاي اين هم نشستي ادبيات و نگارگري، خاوران نامه‌ي ابن حسام خوسفي است. اهميت اين نسخه كه در سده نهم هجري قمري به تنظيم و تصويرگري درآمده به مجالس تصوير هنرمندانه ي آن است. اين منظومه ي حماسي- مذهبي، دربرگيرنده‌ي توصيف غزوات امام اول شيعيان است و در سال 830 ه.ق سروده و تصاوير و تذهيب نسخه، كار «فرهاد نقاش» دانسته شده است. ضروري مي نمايد كه اين گنجينه ي هنري ايران با نظريه ها، رويكردها و روش هاي جديدي كه در حوزه ي نقد هنري و زيباشناسي مطرح است مورد تحليل و پژوهش قرار بگيرد. در اين مقاله تلاش شده است تا نگاره هاي خاوران نامه از جنبه ي اسطوره اي و تقابل خير و شر خوانش و مورد تحليل قرار بگيرد.