تحليل معني شناسي شناختي داستان درخت مراد از مرزبان نامه بر پايه ديدگاه فضايي سازي فرضيه صورت

در ديدگاه شناختي، واقعيت هاي جهان خارج به خودي خود وجود دارند، ولي شيوه درك و به كارگيري آن‌ها در زبان حاصل تجربه جسمي شده است. در مطالعات معني‌شناسي شناختي، مجموعه عناصر سازنده متن شامل واژه‌ها، جملات و ساختار داراي معني بوده و در كنار يكديگر حوزه‌هاي مفهومي‌اي مي‌سازند كه در ارتباط تنگاتنگ با هم قرار مي‌گيرند و به ما توانايي استدلال انتزاعي، يا به عبارت ديگر، توانايي تشكيل ساخت‌هاي نمادين كه با ساخت‌هاي پيش مفهومي در تجربه مرتبط مي‌شوند، را مي‌دهند. ديدگاه فضايي سازي فرضيه صورت (ليكاف، 1987) بر اين نكته تأكيد دارد كه ساختار مفهومي بر حسب طرحواره هاي تصويري بعلاوه نگاشت استعاري درك مي شود. در داستان درخت مراد (درخت مردم پسند)، نويسنده مرزبان‌نامه با استفاده از استعاره مفهومي زندگي سفر است و طرحواره‌هاي تصويري حلقه ، مركز-پيرامون و مبدا-مسير-مقصد ، مفاهيم عالي خودشناسي و كمال را براي مخاطب به تصوير مي‌كشد. پژوهش حاضر به بررسي و توصيف برخي فضاهاي ذهني به كار رفته در داستان درخت مراد از مرزبان نامه پرداخته و بر پايه آن‌ها مفاهيم سفر ، درخت قهرمان ، آزمون و پير خردمند را توصيف مي كند.