نقش و تاثير سيبرنتيك مرتبه دوم در توسعه و انتقال دانش سازماني

هدف از پژوهش حاضر شناسايي نقش و تأثير سيبرنتيك مرتبۀ دوم در توسعه و انتقال دانش سازماني ميباشد. روش‌شناسي: در اين مقاله با استفاده از روش سندي و مطالعات كتابخانه‌اي و با ديدگاه تحليلي، نقش سيبرنتيك مرتبۀ دوم در توسعه و انتقال دانش سازماني بررسي شده است. يافته‌ها: دانش مي‌تواند به عنوان دارايي سازمان درنظر گرفته شود. قوي‌ترين اين دارايي‌ها، دانش ضمني ناملموس است و بر تودۀ مردم به عنوان منبع اصلي اشاره دارد. دانش و دارايي‌هاي فكري يك گروه يا سازمان در صورت هدايت، كنترل و مديريت صحيح قابل بهره-برداري و استفاده خواهد بود. هنگام مطالعۀ دانش ضمني، با استفاده از سيستم سيبرنتيك مرتبۀ دوم مي‌توان به احتمال بيشتر انتقال دانش ضمني كمك كرد. سيبرنتيك مرتبۀ دوم، شكاف كوچك – بزرگ را پر مي‌كند و به يكپارچه‌سازي نزديك‌تر فرد با جامعه منجر مي‌شود. سيبرنتيك مرتبۀ دوم كه از آن به عنوان سيبرنتيك اجتماعي نيز ياد مي‌شود، در سيستم تعادل برقرار مي‌كند، يعني به دليل قابليت تعامل بيشتر، منابع دانش را به همۀ قسمت‌ها منتقل كرده و بدين ترتيب سيستم را كنترل كرده و منجر به توسعۀ آن مي‌شود. نتيجه‌گيري: انسان در سيبرنتيك مرتبۀ دوم حضور فعالي دارد و مي‌توان گفت اغلب كنش‌گر است تا واكنش‌گر، يعني با سيستم‌هاي ديگر ارتباط برقرار كرده، به رويدادها عكس‌العمل نشان مي‌دهد و شرايط را به گونه‌اي هدايت مي‌كند كه بهترين نتيجه حاصل شود، در واقع سيبرنتيك مرتبۀ دوم با ارگانيزم‌هاي زنده سروكار دارد. ناظران مختلف واقعيت ‌هاي متفاوت و در نتيجه برداشت‌هاي متفاوتي را ايجاد مي‌كنند. همين‌جاست كه دانش ضمني و تبادل دانش به كمك افراد مي‌شتابد. در واقع، با تبادل آرا و انتقال دانش و تجربيات، افراد مي‌توانند به يك اشتراك نظر و اجماع در خصوص موقعيت‌هاي مورد اختلاف دست يابند. ارتباطات به تعامل بيشتر افراد در كشف حقيقت كمك مي‌كند.