تعيين اثر يك دوره تمرين آمادگي جسماني بر قابليت هماهنگي حركتي زنان خانه‌دار غير فعال ميانسال شهر شيراز

هماهنگي عمومي حركتي به‌عنوان يك فرآيند مهم در اكتساب مهارت‌هاي حركتي شناخته شده است. هدف پژوهش حاضر تعيين تأثير يك دوره تمرين آمادگي جسماني بر قابليت هماهنگي حركتي زنان‌ خانه‌دار غير فعال شهر شيراز بود. شركت كنندگان اين پژوهش شامل 30 نفر(15 نفر كنترل و 15 نفر گروه تجربي) با دامنه سني 40 تا 60 (44/3±88/47) سال بودند كه به صورت داوطلبانه در پژوهش شركت كرده و بعد از انجام پيش آزمون به‌طور مساوي به‌دو گروه كنتر ل و تجربي تقسيم شدند. متغير مستقل كه شامل تمرينات آمادگي جسماني بود 16 جلسه و هر هفته 3 جلسه بر آزمودني‌ها اعمال شد. هماهنگي عمومي به‌وسيله آزمون چنزو بنجامين(2013) ارزيابي شد. تجزيه و تحليل آماري با استفاده از spss نسخه 19 انجام شد. نتايج پژوهش اختلاف معناداري را در هماهنگي عمومي گروه تجربي در مقايسه با گروه كنترل، متعاقب اعمال متغير مستقل نشان داد. آزمودني‌ها در زير مقياس‌هاي آزمون هماهنگي يعني در قابليت پرش هماهنگ، پرتاب و دريافت و حركت در مسير مارپيچ اثر معناداري را از انجام تمرينات آمادگي جسماني تجربه نمودند. با توجه به يافته‌هاي اين پژوهش مي‌توان چنين نتيجه‌گيري كرد كه برنامه‌هاي آمادگي جسماني هماهنگي عمومي حركتي و زير مقياس‌هاي آن‌را را افزايش مي‌دهد.