اثر تغذيه سيلاژ تفاله و تفاله ي خشك دانه‌ي انار بر رفتار جويدن بره‌هاي پرواري مهربان

هدف از اين پژوهش بررسي اثر تغذيه سيلاژ تفالهي انار و تفالهي خشك دانهي انار بر رفتار جويدن برههاي پرواري مهربان بود. شمار 24 رأس برهي نر با ميانگين وزني 5 / 3 ± 03 / 27 كيلوگرم و ميانگين سني 4 / 1 ± 75 / 187 ، با سه جيره و 8 تكرار به ازاي هر جيره، در جايگاههاي انفرادي به مدت 60 روز خوراكدهي شدند. جيرهها همانرژي و هم پروتين شامل: جيرهي شاهد، جيرهي داراي 27 درصد سيلاژ تفاله )آميزهي پوست و دانه( و جيرهي داراي 31 درصد تفالهي خشك دانهي انار بود. رفتار خوردن، نشخوار و جويدن، سه بار در طول دوره، هر بار به مدت 24 ساعت و هر 5 دقيقه يك بار يادداشت شد. يافتههاي اين آزمايش نشان داد زمان صرف شده براي خوردن بر اساس كيلوگرم ماده خشك مصرفي تحت تأثير تيمارها قرار نگرفت، اما NDF مصرفي و NDF علوفهاي مصرفي تحت تأثير تيمارها بود. زمان نشخوار كردن بر اساس كيلوگرم ماده خشك مصرفي و NDF علوفهاي مصرفي و NDF مصرفي تحت تأثير تيمارها بود. زمان جويدن بر اساس كيلوگرم ماده خشك، NDF علوفهاي مصرفي تحت تأثير جيرهها بود. اما زمان جويدن بر اساس كيلوگرم NDF مصرفي تحت تاثير جيرهها قرار نگرفت. به طور كلي جيرهها اثر منفي بر شاخصهاي سلامت برهها نداشت كه ميتواند نشان دهنده مصرف مقدار كافي الياف در جيره يا اندازه ذرات مناسب جيرهها و يا هر دو باشد.