سيستم هاي كنترل مكانيكي با رويكرد فازي

امروزه استفاده از سيستم هاي كنترل مكانيكي به منظور جلوگيري از ارتعاشات سازه هاي مهندسي در مقابل زلزله بسيار مرسوم گرديده است.اين سيستم ها را مي توان به چهار گروه كنترل فعال ، كنترل غير فعال ، كنترل نيمه فعال و كنترل مركب تقسيم كرد. سيستم‌هاي كنترلي با الحاق يك جزء مكانيكي به سازه باعث كاهش در پاسخ سازه‌ها در هنگام اعمال نيروهاي ديناميكي به سازه مي‌شوند. يكي از مزاياي سيستم‌هاي فعال پويايي و قدرت تطبيق دادن رفتار سازه به منظور مقاومت در برابر نيروهاي زلزله است. با توجه به اين نكته كه اين سيستم‌ها در لحظه وقوع زلزله نيروهاي زلزله را تشخيص داده و مطابق با آن اين سيستم پاسخ لازم را اعمال مي‌كند، لذا بهتر مي‌تواند در برابر اين نيروها مقاومت كند و در نهايت وجود اين سيستم الحاقي موجب كاهش صدمات به سازه‌ها مي‌شود. كنترل فعال به واسطه انرژي خارجي كه موجب مقابله با بارهاي ديناميكي طبيعي مي‌شود، بسيار كارآمدتر از كنترل‌هاي غير فعال در تحقيقات نشان داده شده است. همچنين كنترل فعال در استفاده از اطلاعات مربوط به پاسخ‌هاي غير محلي و تعيين نيروي كنترلي فعال از ديگر كنترل‌ها عملكرد بهترين داشته است. اين كنترل با اندازه‌گيري پاسخ‌هاي وارد شده در سازه و عمليات بر روي آنها باعث محاسبه و توليد نيروي كنترل فعال مي‌شود در نتيجه استراتژي كنترل فعال بسيار پيچيده‌تر از كنترل غير فعال است چون كه نياز به نصب حس گرهاي گوناگون و ابزارآلات كنترلي دارد. در اين مقاله مروري بر تحقيقات انجام شده بر روي سيستم هاي كنترل صورت گرفته و همچنين منطق فازي مورد توجه قرار مي گيرد.